Η Μακριά Πορεία - Βιβλιοσκώληκες ep. 33

Complete order.

Οι νεκροί είναι ορφανοί. Δεν έχουν άλλη παρέα από τη σιωπή. Ένα τέλος στην αγωνία της κίνησης, στο μακρύ εφιάλτη της πτώσης στη μέση του δρόμου. Το κορμί ήσυχο, ακίνητο, σε πλήρη τάξη. Το τέλειο σκοτάδι του θανάτου.

Το Μυαλό.

''Περπάτα γιατί πέθανες, αυτή είναι η ουσία σ' αυτή την ιστορία. Τόσο απλά. Δεν πρόκειται για την επιβίωση του σωματικά ισχυρότερου, εκεί γελάστηκα όταν αφέθηκα να μπλεχτώ στο όλο ζήτημα. Αν ήταν έτσι, τότε θα είχα αρκετές πιθανότητες. Μα υπάρχουν αδύναμοι άντρες που μπορούν να σηκώσουν αυτοκίνητα αν οι γυναίκες τους είναι χωμένες από κάτω. Το μυαλό, Γκάρατι." Η φωνή του Μακ Βράις είχε χαμηλώσει σε βραχνό ψίθυρο. "Δεν είναι ο άνθρωπος ή ο Θεός. Είναι κάτι... στο μυαλό".

Αναμνήσεις.

Ο Γκάρατι συλλογίστηκε ότι οι αναμνήσεις ήταν σαν μια γραμμή χαραγμένη μες στη λάσπη. Όσο πιο πίσω γυρνούσες, τόσο πιο δύσκολο και επίπονο γινόταν να διακρίνεις τη γραμμή. Μέχρι που τελικά δεν έμενε παρά αφράτο χώμα και η μαύρη τρύπα της ανυπαρξίας από την οποία είχες προέλθει.

Nothing stops after all.

Και βέβαια θα είχε πονέσει. Θα είχε πονέσει από πριν, με τον πιο επώδυνο μάλιστα τρόπο. Θα του είχε ξεσκίσει τα σωθικά η γνώση ότι ο ίδιος θα έπαυε να υπάρχει αλλά το σύμπαν θα συνέχιζε να λειτουργεί όπως και πριν, απαράλλακτα και απρόσκοπτα.