“A person without secrets is like a scarecrow without stuffing.”

—	Stephen King. “Bag of Bones”.

Ερώτηση: Ποιο διήγημα θα θέλατε να ακούσετε σε ραδιοφωνική εκπομπή; Ποιο πιστεύετε ότι θα έβγαινε άνετα σε 1-2 ώρες και θα ήταν ενδιαφέρον για άτομα που δεν έχουν ακούσει ποτέ Stephen King?
Και ποια θα ήταν η ιδανική μουσική επένδυση?

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό (λέξη, φράση, τίτλος) όταν ακούτε το όνομα Stephen King; Απαντήστε στα σχόλια χωρίς να δείτε τι είπαν οι άλλοι!

  Σε καταδίκη του αμερικανικού φορολογικού συστήματος προχώρησε ο συγγραφέας Στίβεν Κινγκ, λέγοντας ότι αποτελεί «ηθικό καθήκον» των πλούσιων Αμερικανών να πληρώσουν περισσότερους φόρους.''Εάν θέλεις να πληρώσεις περισσότερα, πλήρωσε περισσότερα, μου είπαν. Κουραστήκαμε να ακούμε για αυτό, είπαν. Κρίμα για σας μάγκες, γιατί εγώ δεν κουράστηκα να μιλάω γι'αυτό.Γνωρίζω πλούσιους ανθρώπους και γιατί όχι μιας και είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Η πλειοψηφία θα προτιμούσαν να ρίξουν στο πέος τους εύφλεκτο υγρό, να ανάψουν ένα σπίρτο και να χορέψουν τραγουδώντας "Disco Inferno" παρά να πληρώσουν ένα παραπάνω σεντ στο κράτος.''

   O Κινγκ παραδέχθηκε ότι ορισμένοι από τους πλούσιους δωρίζουν μέρος των φοροελαφρύνσεών τους. Ο ίδιος δίνει 4 εκατομμύρια δολάρια «σε βιβλιοθήκες, τοπικές πυροσβεστικές υπηρεσίες που χρειάζονται σύγχρονο εξοπλισμό διάσωσης, σχολεία και σε οργανώσεις που στηρίζουν τις Τέχνες.Αλλά, αποκαλώντας τον εαυτό του μόνο «βρέφος-πλούσιο σε σύγκριση με μερικούς από αυτούς τους τύπους, οι οποίοι επιπλέουν ήρεμα πάνω από τις ζωές των εργαζομένων της μεσαίας τάξης που αγωνίζονται, σαν μικρά αερόστατα φτιαγμένα από λογαριασμούς χιλιάδων δολαρίων», ο συγγραφέας λέει ότι αυτοί δεν κάνουν αρκετά. «Η φιλανθρωπία των πλουσίων δεν μπορεί να επανορθώσει για την υπερθέρμανση του πλανήτη ή να μειώσει την τιμή της βενζίνης ούτε κατά ένα σεντ» γράφει.

   Παρά το γεγονός ότι δεν φορολογούνται αρκετά και ότι δεν κάνουν φιλανθρωπικές πράξεις, ο Στίβεν Κινγκ αναφέρει πως οι πλούσιοι θεωρούνται «ιεροί» στην Αμερική. «Μην με ρωτάτε γιατί. Υποθέτω ότι αυτή η τρελή ακροδεξιά αγάπη προέρχεται από την ιδέα ότι στην Αμερική ο καθένας μπορεί να γίνει πλούσιος μονάχα με το να εργάζεται σκληρά και εξοικονομεί τα χρήματά του. Ο Μιτ Ρόμνεϊ έχει πει: "Είμαι πλούσιος και δεν ζητάω συγγνώμη για αυτό". Κανείς δεν το θέλει αυτό, Μιτ. Αυτό που κάποιοι από εμάς θέλουν -όσοι δεν είναι τυφλωμένοι από τις βλακείες που θέλουν να συγκαλύψουν την ιδέα ότι οι πλούσιοι θέλουν να κρατήσουν τα χρήματά τους- είναι να αναγνωρίσετε ότι δεν θα μπορούσατε να τα καταφέρετε στην Αμερική χωρίς την Αμερική» λέει.Και εξηγεί: «Ότι είχατε την τύχη να γεννηθείτε σε μια χώρα όπου η ανοδική κινητικότητα είναι δυνατή -ένα θέμα για το οποίο ο Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να μιλήσει εκ πείρας-, αλλά όπου οι δίοδοι που κάνουν μια τέτοια πιθανή ανοδική κινητικότητα εφικτή, φράζουν ολοένα και περισσότερο. (Θέλουμε να παραδεχτούν οι πλούσιοι) ότι δεν είναι δίκαιο να ζητάμε από τη μεσαία τάξη να αναλάβει ένα δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό της φορολογικής επιβάρυνσης». King για πρωθυπουργός λέμε !
 

Αν θέλετε να είστε ένας από τους 10.000 που θα ψηφίσουν για το καλύτερο βιβλίο τους Stephen King, μπορείτε να πάτε εδώ. Πιστεύω πως θα είναι πολύ δύσκολο να διαλέξετε ΜΟΝΟ ΕΝΑ από αυτή τη μεγάλη λίστα...

Μιας και φεύγω αύριο, εύχομαι σε όλους να έχετε Καλό Πάσχα, χρόνο για να διαβάσετε κάποιο αγαπημένο βιβλίο και να κάνει ωραίο καιρό για να περάσετε καλά και να φάτε καλύτερα!

Φαινόταν ότι ποτέ δεν θα τελείωνε.Κρύος.Ήταν κρύος σαν πάγος.Και γέρος.Πιο γέρος από όλη την ανθρωπότητα, πιο γέρος κι απο την γη.Πάλι και πάλι και ξανά τη γέμισε με τον νυχτερινό σπόρο του, ενώ γελούσε βροντερά.Γη.Φως.Χύνει.Χύνει πάλι.Η τελευταία κραυγή που βγήκε από το λαρύγγι της για να σβήσει στον άνεμο της ερήμου και να μεταφερθεί στα πιο μακρινά δώματα της νύχτας.Η νεκρική ανάσα του της σκέπασε το πρόσωπο.Εκείνη πλέον βρισκόταν στη χώρα της παράνοιας.Οι σιδερένιες θύρες σφάλισαν πίσω της.

“What I remember most of all, in reading the screenplay, and you know, getting ten, fifteen pages in and thinking: ‘Wow, this is really well-written. The dialogue is real and it’s not forced.’ The dialogue is just very train-of-thought. My situation seemed real and ugly and - yeah… real. And then reading a little bit further, I got to a point where I had total emotional investment in this guy. You know, the character of Mort, and his situation. And then, boy, I hit page whatever-it-was and I was completely shocked. Did not see it coming, didn’t expect a thing. I was absolutely shocked, and I bought it hook, line and sinker. I figure if it did that to me as a reader, how exciting that could be for audiences, for the viewers.” 
{Johnny Depp}